Paardenliefde

Afgelopen nazomer, ergens begin september ging er een wens van mij in vervulling. Ik mocht een sessie met paarden ‘werken.’

Als klein meisje wilde ik graag paard leren rijden. Een vriendin van mij had paardrijles en ik ben een aantal keren met haar mee geweest naar de manege en soms mocht ik ook even paardrijden. Ik had alleen wel een klein dingetje met paarden: ik kon er prima opkomen maar er af was blijkbaar een hele kunst, want het gebeurde me tot twee keer toe dat ik bij het afstijgen ineens onder het paard op de grond lag – geen idee wat er mis ging… En ik kan je vertellen dat een paard dan groot is hoor.

Gelukkig hoef ik daar deze keer niet bang voor te zijn, want we gaan iets totaal anders doen: therapie met paarden. Ik vind het helemaal leuk en ben heel benieuwd wat het me gaat brengen.

Ik ken Aline, die als paarden coach en therapeut werkt nog niet zo heel lang, maar we hebben direct vanaf het begin een klik met elkaar. Onze combinatie van karakters en interesse in mens en therapie geven een zeer boeiend en leuk effect waar we samen enorm van kunnen genieten. Voor mij is het een beetje spannend: durf ik mezelf ook te laten zien als zij deze keer in het contact haar werk doet en dus niet vriendin is maar therapeut.

Ik heb me voor genomen er geen lolletje van te maken. Ik wil echt graag ontdekken wat therapie met paarden mij in mijn ziekte kan brengen. Dus vul ik een intake formulier in en bij de vraag wat hoop je te bereiken schrijf ik op: ik weet niet zo goed of ik iets wil bereiken. Er zijn vooral twee woorden die steeds omhoog komen: troost en overgave. Misschien kunnen we daar iets mee.

Wanneer we aankomen zie ik de paddock met daarin twee paarden en een pony. Daarvoor staat een grote picknicktafel waar ik eerst even ga zitten. Dat is wel fijn, want dan kan ik alles rustig bekijken. Het klinkt namelijk wel heel leuk ‘werken met paarden’ maar wanneer ik de paarden in het echt zie, zijn ze best groot. Aline vertelt en legt uit wat de bedoeling is en met welke paarden gewerkt kan worden. Ondertussen is paard Angel rondjes aan het draven in de bak en heel eerlijk gezegd begin ik het steeds een beetje spannender te vinden. Zo stevig sta ik niet meer op mijn benen en als ze te dicht bij zou komen en mij aan zou tikken, val ik om. Ik vind het lastig om dit aan te geven richting Aline. Ik wil graag stoer en sterk zijn, maar nu al voel ik dat ik het fysiek niet ga redden met Angel en dat de kanker dus al veel impact heeft op zoiets ‘simpels’ als het kiezen voor een paard of een pony. Ik moet over mijn eigen stoerheid heen en zeggen dat ik met Vicky wil werken…zucht…iets met zelfbeeld.

Aline vraagt of ik een veilige plek kan zoeken in de bak, waar ik naar toe kan als ik me niet lekker voel of als ik even afstand wil. En ook daarin kom ik mezelf tegen – ik kan niet over het hek klimmen, de palen en hekken zijn te hoog en ik ben niet stabiel laat staan sterk genoeg dat ik dit even doe. Het maakt me verdrietig.

Gelukkig heeft pony Vicky niet zo’n last van alles wat met mijn ego te maken heeft en wanneer ik een drietal hoepels pak komt ze vrolijk op me af om me besnuffelen en kennis te maken.

Ik krijg de opdracht, leg met de hoepels ‘geest’ ‘ziel’ en ‘lichaam’ op de grond en leg in elke hoepel een voorwerp wat daar bij past. Uit een mand zoek ik een aantal voorwerpen: een bloem op een stokje – want bloemen horen in mijn leven. Een knuffel eenhoorn – die vind ik wel geestig. En een mooi gekleurde borstel met daarop een bloem – de combinatie van de kleuren van de eenhoorn en de bloem ineen – zou dat dan ziel zijn?

Wanneer ik de hoepel van leven neerleg en daar de stok met de bloem inprik komt Vicky aanlopen en snuffelt even aan de bloem die prompt omvalt. Ik zie er de humor wel van in, zo is het toch precies: ik val om en ga sterven, zoals het gras verdort en de bloem verwelkt… Tegelijk is het verdrietig, ik houd nog zo van het leven en nieuwe dingen ontdekken.

Ik leg de tweede hoepel neer met de knuffel eenhoorn erin. Ik onderdruk mijn neiging om met de hoepels te gaan spelen en ze door de bak te rollen om te kijken wat Vicky gaat doen. Wat heb ik zin om even te hoepelen – kijken of ik dat nog kan. De vrolijke kleuren en het geluidje wat erin zitten nodigen daar wel toe uit. Ik spreek mezelf toe: kom op! Serieuze zaken en pak de derde hoepel – ziel…

Ik kan me niet zo goed verbinden met het woord ziel. Ik weet niet zo goed wat dat nu precies in mezelf is. Wat ik wel weet is dat ik moe begin te worden en niet meer op mijn benen kan staan. Dus ga ik maar op mijn knieën in mijn ‘ziel’ zitten. Vicky komt bij me staan in de hoepel en ik pak de borstel en begin zachtjes tegen haar te praten, borstel een beetje haar manen en kijk in haar ogen. Even legt ze haar hoofd in mijn nek. Ik raak ontroerd en met dat ik blijf praten en borstelen voel ik hoe Vicky door dichtbij te blijven me troost. Dat warme ponylijf, haar hoofd die steeds een beetje bij mijn hoofd in de buurt is. Net alsof ze voelt hoe verdrietig ik ben. Het fijne is dat Aline het laat gebeuren, geen vragen stelt – het is een moment tussen Vicky en mij die ik bijna niet in woorden kan uitdrukken.

Ik geef aan te willen stoppen met de sessie omdat ik te moe word. Even staan we nog bij Angel te kijken en ik voel dat ik het zielig vind voor dat paard dat ik haar geen aandacht heb gegeven. Tegelijk is Angel groot en sterk en normaal gesproken als ik geen kanker had gehad, had ik ervoor gekozen om met haar te werken. Angst of geen angst…altijd kiezen voor de moeilijkste weg. Terwijl ik dat zo met Aline bespreek wordt aan mijn rechterkant de aandacht getrokken door Vicky. Met haar hoofd stoot ze tegen mijn been alsof ze wil zeggen: ‘Hey hallo, je kunt nu wel zo naar Angel kijken en naar dat wat je niet hebt maar zie je mij ook? Zie je dat ik er voor je ben en naast je sta?’ Door mijn tranen heen moet ik lachen.

Wat is er veel te leren met en van paarden en wat is ook dit een gaaf vak. Samen drinken we nog wat en met een grote knuffel nemen we afscheid. Dag Aline, dag Vicky, dag Angel.

 

( Lidy van http://www.hansenlidyfotografie.nl heeft weer schitterende foto’s voor deze blog gemaakt en Aline haar praktijk kun je vinden onder http://www.horse2heart.nl )

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s